agasthyawonders

విరించి ll ఏకం కండి ll ------------------------------ ప్రపంచ సైనికుడా..!! యుద్ధం మొదలయింది. నీవు మాకోసం ప్రాణం కోల్పోక తప్పదు నీవు బతుకుతావనీ, యుద్ధంలో గెలుస్తావనీ మేం నీతో అబద్దాలాడతాం. ఈ దేశం గెలుస్తుందనీ, ఆదేశం ఓడిపోతుందనీ బొంకుతాం. నీవిక ఆలోచించాలి సోదరా..! ఇది క్రికెట్ మ్యాచ్ కాదు ఎవరికీ ఏ హానీ జరగని మైదానంలో దేశభక్తిని గుండెలనిండా ఉబ్బించే లేకితనమూ కాదు పరమ వీర చక్రలూ, అమర వీరుల స్థూపాలూ క్యాండిల్ ఏడుపులూ సర్వమత సమ్మేళన నాటకాలూ ఏదీ సోదరా....!!? వీటిల్లో నీ ప్రాణం ఉనికి? గోడ మీద చిత్రపటంలా మిగిలిన నీకు అర్థం కావాల్సింది ఒక్కటే.. యుద్ధమనే జీవితకాలపు మోసం సైనికుడా...! నీదొక వింత మనుష్య జాతి చావడానికి సిద్ధపడే అమాయక జాతి ప్రపంచం నలుమూలలా విస్తరించిన ఆకలి జాతి ఏ దేశంలో ఉంటే ఆ దేశ సరిహద్దుల మీదకి పాకే జాతి మనుషుల మధ్యన గొడవలు సాధారణమే సోదరా..! నీవున్నందుకే కదా యుద్ధాలున్నాయి నీవున్నందుకే దేశాలున్నాయి నీవున్నందుకే సరిహద్దులున్నాయి. యుద్ధరంగంలో నిను కాల్చిన వాడూ నీలాంటి వాడే.. ఈ క్షణం కాకుంటే మరో క్షణంలో నేలకొరిగేవాడే యుద్ధంలో చచ్చేవారంతా మీ సైనికులే బత...

హాస్పిటల్ కి బుధవారం, శనివారం మెడికల్ రిప్రెజెంటేటివ్స్ వస్తూ ఉంటారు. సాధారణంగా ఒక డ్రగ్ కంపనీ నుండి ఒకరు వస్తారు. ఒక్కోసారి వారికి తోడుగా వారి బాస్, ఏరియా మేనేజర్ కూడా వస్తూ ఉంటాడు. డాక్టర్ ముందుకి రాగానే వారు వంగి వంగి గుడ్ మార్నింగ్, గుడాఫ్టర్ నూన్ చెబుతూ ఉంటారు. వంగడం అంటే ఫ్యూడల్ కాలంలో దొరలముందు పాలేర్లు వంగి పోయినంతగా, బ్రిటీషు తెల్ల దొరల ముందు మనం నల్లవారిమి వంగి వంగి దండాలు పెట్టినంతగా,  భుజాలు కిందికి చేసి భయం భయంగా జాగ్రత్తగా వంగి వంగి లోపలికి వస్తూ ఉంటారు. గుడ్ మార్నంగ్ అనో, గుడ్ ఆఫ్టర్నూన్ అనో విష్ చేయడానికి అంతగా వంగాల్సిన అవసరం ఏముందయ్యా అని అడుగుతుంటాను. అదేంటి సార్ మీరు డాక్టరు కదా....గౌరవం అంటారు. వంగితేనే గౌరవమా అనేది ప్రశ్న. అతడు తన కంపనీ నుండి రిప్రెజెంటేటివ్ గా వచ్చాడు. తన కంపనీ కి చెందిన మందులు రాయమని అడగడానికి వచ్చాడు. అవి పేషంటుకి ఉపయోగపడతాయని కన్విన్స్ అవుతే రాస్తాం. దానికి వంగి వంగి రావాల్సిన అవసరం ఏందో నాకు అర్థం కాదు. లోపలికి రాగానే, కూర్చోమని చెబుతా. కూర్చోవడం అలవాటే లేదన్నట్టూ..అబ్బే పర్లేదు సర్ అంటూంటారు. అంటే నిలబడి ఉంటేనే గౌరవించినట్టా..? క...

కొన్ని విచిత్రాలు ఉంటాయ్. ఈ మధ్య కొంతమంది విచిత్రంగా ఆలోచించడం మొదలు పెట్టారేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది. మేం చిన్నపుడు చదివిన స్కూలు హాస్టల్ లో ఒక వంట వాడు ఉండేవాడు. ఈ రోజు వంట బాగాలేదని అతడితో చెబితే, "రోజూ బాగానే ఉంటుందిగా, ఈ రోజు కూడా అలాగే బాగానే ఉందని మనసులో అనుకుంటూ తినేయండి" అని చెప్పేవాడు. బాగా లేకున్నా , మనసులో 'బాగుంది... బాగుంది" అని అనుకుంటూ ఉంటే ఆ వంట రుచిగా ఐపోతుందా?. కాదు కదా!. కానీ అతడు పాపం ఆరోజుకి అలా కానిచ్చేసేవాడు. ఎపుడైనా రసంలో ఏ పురుగో పడిందని చెబితే "పురుగును చూశారు కాబట్టి తినబుద్ధి కాదు, చూడకుంటే తినేసేవారే కదా. ఇపుడు కుాడా అటువంటిదేదీ పడలేదు అని మనసులో అనుకుంటూ లాగించేసేయండి" అనేవాడు. ఇపుడు మన దేశంలో కొందరి పరిస్థితి ఇలాగే ఉంటుంది. అది కూడా కొన్ని సెలెక్టెడ్ విషయాలకే ఉంటుంది. దేశంలో ఏ అన్యాయం జరిగినా, కుల కుమ్ములాటలు జరిగినా, అవన్నీ పట్టించుకోకూడదు అనేలా మాట్లాడేస్తుంటారు. "భారతదేశంలో ఎన్నో కులాలున్నాయి, ఏం అవన్నీ ఎప్పటినుండో కలిషే (చాగంటి స్టైల్) ఉంటున్నాయ్ గా..ఏదో ఎక్కడో ఒక గొడవ జరిగితే ఇంత రాద్దాంతం చేయాలా?" అనేది వీరి ధ...

విరించి కవిత్వంలో వెలుగుముద్దలు       -తగుళ్ళ గోపాల్ ఏదైనా కవిత్వ పుస్తకం కొందామని కోఠివెళ్ళా.చేతిలో సరిగ్గా బస్సు చార్జీలకు సరిపోను వందంటే వందే ఉన్నాయి.ఏది కొందామూ?అని ఒక్కొక్క పుస్తకాన్ని తిప్పేస్తుండగా అట్టచివర ఈ కవితావాక్యాలు కనిపించాయి. "ఈ పుస్తకం అల్మారాల్లో దాచుకోవల్సిందేమీ కాదు ప్రతి పేజిని ముక్కలుగా చింపి ఒక మనిషినైనా చేయాల్సింది" కవి ఎవరైతే నేం?కవిత మనసును హత్తుకుంది.చదివిన ఒకసారికే నాల్కపై నిలిచిపోయింది.ఇక వెనకాముందు ఆలోచించకుండాపుస్తకం కొనేసి చదవడం మొదలు పెట్టా.నిజానికి ఈ సంపుటి అంతా చదివాక ఏ పేజిని చింపబుద్ధి కాలేదు.అల్మారాల్లో జాగ్రత్తగా దాచుకోదగ్గ పుస్తకం.పదిమందికి చదివి వినిపించి మనిషితనాన్ని గుర్తుచేసే పుస్తకం.ఇంతకూ ఆ పుస్తకం పేరే చెప్పడం మర్చిపోయా కదూ! పేరు "రెండో అధ్యాయానికి ముందుమాట" ,కవి విరించి విరివింటి ఎంచుకున్న వస్తువును  గురించి ఒకేసారి చెప్పకుండ,దానికి సంబంధించిన పదాలను ఒక్కొక్కటిగా పరిచయం చేస్తూ,అన్వయలోపం లేకుండా ప్రతీకలతో,పదబంధాలతో దృశ్యకవితగా మలచడం వీరి శైలి. "నీ బాధ నా నుండి ప్రవహించాలని ఈ అక్షరగునపాలతో నాలో నేనే ...